ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

1. Στις 23 Απριλίου 2010 η Ελλάδα ομολόγησε τη χρεωκοπία της.
2. Η Κυβέρνηση απεμπόλησε την κυριαρχική εξουσία, παραχωρώντας την σε ξένους ειδικούς, υπάλληλους ξένων οργανισμών, και πολιτικούς άλλων χωρών.
3. Η ευθύνη για τη θλιβερή κατάντια της χώρας βαρύνει εξ αδιαιρέτου όλο το πολιτικό σύστημα.
4. Αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία να καταγγείλουμε στον Ελληνικό Λαό τους υπεύθυνους και να προτείνουμε ιδέες και λύσεις που θα οδηγήσουν στην έξοδο από το τέλμα.
5. Αναζητούμε τα αίτια της κακοδαιμονίας ήδη στη δημιουργία του Νεοελληνικού Κράτους από τους Βαυαρούς. Το Σύστημα που μας επιβλήθηκε ήταν καταπιεστικό και πολιτιστικά ξένο.
6. Στόχος μας είναι μια Νέα Απελευθέρωση, με Νέο αληθινά Δημοκρατικό Σύνταγμα, που θα υιοθετηθεί από μια Συντακτική Εθνοσυνέλευση.
7. Θα επιδιώξουμε τη θεσμοθέτηση ενός Συστήματος βασιζόμενου στο τρίπτυχο: Περιορισμένο Κράτος, Δημοσιονομική Υπευθυνότητα, Ελεύθερες Αγορές.
8. Πιστεύουμε στις τρεις μεγάλες αρχές της κλασσικής οργάνωσης της κοινωνίας σε κράτος: Ισονομία, Αξιοκρατία, Ελευθερία.
9. Στοχεύουμε σε ένα κράτος εγγυητή της ζωής, της αριστείας, της περιουσίας, της ανεμπόδιστης ενέργειας, της αβίαστης επιλογής και ελεύθερης πρόσβασης παντού, των ίσων ευκαιριών, της αναλογούσας ευημερίας και της επιδίωξης της μέγιστης αυτοπραγμάτωσης και της ευδαιμονίας των ατόμων.
10. Θεωρούμε κυριαρχικό το δικαίωμα της κοινωνίας να αλλάζει ριζικά το σύστημα διακυβέρνησής της όταν αυτό δεν επιτελεί τον εγγενή σκοπό του.

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Η κοινωνία ψηφίζει απελευθέρωση!

Σε μια περίοδο όπου διακυβεύονται πολλά για τη χώρα, η οποία διέρχεται από τη δυσκολότερη φάση της νεότερης ιστορίας της, είδαμε στις πρόσφατες εκλογές την κοινωνία να αποστασιοποιείται από τους παραδοσιακούς εκπροσώπους του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Eάν δούμε τους
 πραγματικούς αριθμούς, λαμβάνοντας υπ’ όψιν αποχή και άκυρα/λευκά ψηφοδέλτια, είναι ζήτημα αν τα δύο μεγάλα κόμματα, αθροιστικά, στηρίχθηκαν από ένα 30-35% του εκλογικού σώματος σε πανελλαδική κλίμακα, χωρίς παράλληλα να υπάρχει θεαματική επιδότηση των μικρότερων κομμάτων. Η ποιοτική διαφορά της αποχής αυτής από άλλες προγενέστερων εκλογικών αναμετρήσεων, πέρα από τα πρωτοφανή σε πολλές περιπτώσεις ποσοστά που κατέγραψε, έγκειται στο γεγονός ότι δεν ερμηνεύεται στη λογική της αδιαφορίας ή της ψήφου διαμαρτυρίας απέναντι στην πολιτική που ακολουθείται. Πρόκειται για υπεύθυνη και συνειδητή πολιτική στάση. Έχουμε περάσει σε ένα άλλο στάδιο, καταληκτικό κατά τη γνώμη μου για την πολιτική ιστορία της νεότερης Ελλάδας, όπου η κοινωνία συνειδητά διαχωρίζει τη θέση της από εκείνους των οποίων η επί δεκαετίες συσσωρευμένη ανεπάρκεια οδήγησε τη χώρα σε ένα καθεστώς εθνικής υποτέλειας. Οι πολίτες γύρισαν την πλάτη τους στο πολιτικό κατεστημένο, στη νοοτροπία και τις πρακτικές που κρατούσαν τον τόπο δέσμιο, εγκλωβίζοντάς τον στο περιθώριο των κοσμοϊστορικών προκλήσεων και εξελίξεων της εποχής μας. Επιλέγοντας, σε ένα μεγάλο μέρος τους, την αποχή από την εκλογική διαδικασία εξέφρασαν την αποστροφή τους και την απόφασή τους να προχωρήσουν ερήμην του σαθρού πολιτικού πλαισίου και των εκφραστών του. Το χάσμα μεταξύ των ηγετικών ομάδων της χώρας και του ελληνικού λαού, μέρα με τη μέρα, καθίσταται αγεφύρωτο. Και ενώ οι πολιτικές παρατάξεις καθημερινά φυλλορροούν χάνοντας με δραματικούς ρυθμούς την πελατεία τους, η φιλολογία περί συναινετικών λύσεων, συνασπισμών και οικουμενικών κυβερνήσεων εντείνεται, όπως διαπιστώσαμε ήδη από την προεκλογική περίοδο. Ακολούθησε το “πυροτέχνημα” της προκήρυξης εθνικών εκλογών σε περίπτωση που τα πράγματα δεν εξελίσσονταν κατά το δοκούν, ενώ από την επόμενη κιόλας μέρα, πριν καν από τη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου, ακούγονται φωνές από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος που τάσσονται υπέρ της διακομματικής συνεργασίας. Όλα αυτά καταδεικνύουν την εξαιρετικά δύσκολη θέση των εκφραστών του συστήματος. Όλοι οι συντελεστές του δεν θα δίσταζαν να γίνουν ένα σώμα μπροστά στην επαπειλούμενη αποκαθήλωσή του και αυτό είναι το τελευταίο χαρτί που θα παίξουν, αργά ή γρήγορα, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να διασωθούν. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσουμε την εμφάνιση του Sir Βασιλείου Μαρκεζίνη σε ρόλο “μπαλαντέρ” ή “από μηχανής θεού”, σενάριο που ενισχύει η προβολή του από τα μέσα (ελεγχόμενης) ενημέρωσης το τελευταίο διάστημα, καθώς και οι επαφές του ιδίου με υψηλά ιστάμενους πολιτικούς, εκκλησιαστικούς και καλλιτεχνικούς φορείς. Ωστόσο, στην Ιστορία δεν υπάρχουν πισωγυρίσματα. Η κοινωνία αγνοεί τα εσωτερικά προβλήματα και τις απεγνωσμένες μεταλλάξεις μιας τάξης πραγμάτων που καταρρέει. Πορεύεται πια προς διαφορετική κατεύθυνση. Δεν μένει παρά η σιωπηρή της αποδοκιμασία να αποκτήσει έναρθρο λόγο και να μετουσιωθεί σε δυναμικό ρεύμα ρήξης με το παλιό, επαναδιατυπώνοντας τους όρους που διέπουν τη σχέση μεταξύ πολιτικής αρχής και πολιτών σε μια ελεύθερη χώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: